top of page
  • Foto van schrijverfroya

Simple comme bonjour, bergwandelen met kinderen

Wij krijgen vaak te horen dat we gezegend zijn met onze tieners omdat ze graag wandelen, trektochten maken… En dat zijn we, niet alleen daarom ;)


Ze zijn inderdaad echt gebeten door het avontuur en bergen, door trektochten, meerdaagses, .. en volgens ons komt dat vooral omdat ze heel mooie herinneringen hebben verzameld aan al de tochten die we samen sinds ze klein waren ondernamen.

Ik vertel met plezier hoe wij het aanpakten.


"Ze gingen al mee van in de draagzak, dus ze groeiden er letterlijk mee op."

Wij waren zelf altijd heel enthousiast wanneer we naar de bergen trokken en ons enthousiasme werkt aanstekelijk.

De sint die bracht elke keer weer iets nieuws wat van pas kwam op een trektocht. (en wat de sint brengt is heilig) Een kompas, een zoekkaart om vogels te spotten, een wandelstok (opgevouwen is dat in kindermaat). Ze kregen een echt rugzakje en natuurlijk ook botinnekes!


We leerden snel dat we geen te vlakke, brede paden mochten uitzoeken.

Die vonden ze saai en dat zorgde voor menig zeurliedjes, getrek en gesleur.

Dus vertrokken we op de hoogste parking of we namen al eens een kabelbaan. We zochten paden waar je goed kan op klauteren, met rotsen en groot niveauverschil, zijn als een speeltuin voor hen! Heel eerlijk, veel wandelwegen starten met een vlak breed stuk, het heeft dus jaren geduurd eer ze doorhadden dat het leuke stuk daarna kwam. We hebben hen dus moeten leren motiveren, met al onze tools die we op zak hadden.


Een berghut als eindbestemming, met bosbessentaart en een limonade is een prima motivator. Net als een meertje waar ze dan even in konden plonsen (maar meestal was het water veel te koud) Of gewoon naar een heeeeeel hoge berg, met een spannend verhaal en een kruis bovenop! En we gingen ook eens naar de grootste waterval van Frankrijk! (Gavarnie, ref. 400m)


Ze werden mee betrokken in het kaartlezen en éénmaal ze de leeftijd hadden mochten zij de kaart bijhouden en mee zoeken naar de route.


"We zijn vroeg gestart met het maken van meerdaagse tochten,

ze waren toen nog kleuters."

Sommige hutten zijn dicht bij elkaar gelegen zodat die afstand tussenin niet te groot is.

Aanvankelijk sliepen we steeds in berghutten. De sfeer in zo’n berghut is echt ook super fijn, en ook daar werden als ‘groten’ en ‘bijzonder’ behandeld wat ze natuurlijk super vonden.

Een nadeel is dat zij niets mogen dragen in hun rugzak, buiten de rol toiletpapier en hun knuffel. Dus wij hadden best een zware rugzak, zelfs inclusief luiers ;) En de vuile luiers? ja, die namen we ook mee bergafwaarts.


Toen ze bijna 1 en 4 waren trokken we met een ander gezin op ezeltocht in de Pyreneeën. Een onvergetelijk avontuur. We hadden niet enkel vier kleine kinderen om op te letten, ook drie, soms koppige, ezels. Het allerbeste voorstel kwam toen van Inge, onze medereizigster, om in de 5 daagse trektocht een rustdag in te lassen, een dag dat de kinderen niet hoefden te stappen maar gewoon lekker konden spelen, ontdekken, even op hun plekje aankomen.

Ze kregen onderweg vaak complimenten van andere wandelaars en dan zag je hen glunderen van trots.


En na een meerdaagse kozen ze in een toeristisch winkeltje een ‘opnaaier’ van de streek. Je weet wel, zo’n prachtig geborduurd embleem. Toen mijn zoon van rugzak wisselde heeft hij alle emblemen overgezet!


De grootste uitdaging was om juiste bergtochten uit te stippelen, geschikt met kinderen maar vooral zonder brede vlakke paden! Dus informatie in het toeristisch bureau vragen met de kinderen erbij was een slecht idee, dan kregen we altijd een ‘promenade comfort’ aangeboden. Gelukkig vond ik een boekje met ‘meerdaagse trektochten met het zicht op de Mont Blanc met kinderen’. Ik ben er zeker van dat je ondertussen meerdere van die boeken vindt bij de fantastische reisboekenwinkels die je in elke grote stad vindt.


"Wanneer je op meerdaagse tocht bent leef je als gezin ook dicht en intens met elkaar."

Er is geen afleiding van televisie of tablets en hadden echt tijd voor elkaar.

Er zijn momenten dat we vrolijk zaten te praten, te fantaseren onderweg, andere momenten wandelen we in stilte, elk in onze gedachten verzonken. Wanneer het moeilijk werd begon ik meestal te zingen als afleiding. Tijdens deze tochten zaten we zelfs te dromen en fantaseren hoe het leven zou zijn mochten we een berghut uitbaten.


De beste afleiding was er wanneer we onverwachts wilde dieren zoals gemzen, een reetje of steenbokken zagen. En ja, ook marmotten bezorgden ons danig veel kijkplezier. Wist je dat Marmotten fluiten wanneer ze ‘gevaar’ horen aankomen. Zo wisten we steeds wanneer we in de buurt van een marmottendorp kwamen. Een keertje waren er zoveel marmotten dat ze zelfs rond onze tenten zaten te spelen en dat wij niet eens meer opkeken.


Als voormalig bloemist en wildplukliefhebber gaf ik ook heel wat plantenkennis aan hen door, ondertussen weten ze al goed wat eetbaar is en niet. Ook altijd heerlijk om voor de lunch wat frisse blaadjes en een viooltje bij te voegen. De jongste is ondertussen gepassioneerd door paddestoelen en vogels dus leren wij nu van haar.


"We wasten ons samen in de rivier, deden de afwas in een watervalletje, gingen zwemmen in een berekoud bergmeertje en we genoten gewoon van dat samenzijn."

We speelden talloze keren UNO, samenspelletjes, aftelriempjes en we lachen nog steeds met dezelfde grappen…

In onze rugzak zat natuurlijk ook altijd wat lekkers voor op moeilijke momenten. Want ja, die waren er natuurlijk ook, maar die heb je evengoed in een luxe-resort-zwembad-vakantie.

Een keertje liep de oudste nogal hard achter, een beetje verveeld, wat moe.. toen heb ik Hans en Grietje gewijs snoepjes achter gelaten op de stenen.. Nog steeds associeren we Ricola en druivensuiker als trektochtsnoepjes.


"Elk jaar konden ze zelf wat meer bagage meenemen, toen ze 11 en 15 waren schakelden we over van berghutten naar slapen in een lichtgewicht trekkerstenten." Dit gaf ons meer vrijheid en speelruimte om onze tochten aan te passen aan het weer en andere onvoorziene omstandigheden. (over die onvoorziene omstandigheden meer in een volgende blogpost)

Met je eigen tent op je rug beleef je nog een groter avontuur en grotere vrijheid. De rust die je ervaart wanneer je je tentje ergens opzet en voldaan gaat inliggen is onbeschrijflijk. De koffie die we dan ’s ochtends slurpen, de muesli met melkpoeder en gepimpt met verse bosbessen smaken zot zalig!


En rust, avontuur en vrijheid, dat is waarom we zo zot zijn van bergwandelingen.

Het heeft ons als gezin zeker hechter gemaakt. Het heeft onze kinderen ook heel wat doorzettingsvermogen gegeven.


Wil jij ook met je kinderen op stap?

Aarzel ons niet te contacteren voor tips of kom proeven tijdens een verblijf bij ons en trek er samen met Stefan, de berggids mee op uit!

Veel trekplezier!




Comentarios


bottom of page